Şehit olan oğlunun ardından, gözyaşları içinde “ciğerim” diyerek yıllarca evlat acısını yüreğinde taşıyan; ancak bu acıya yalnızca 8 yıl dayanabilen, bütün ömrünü evlatlarına adamış, fedakâr bir anneydi benim annem…

Hayatını çocuklarına adadı. Bir evladını vatan uğruna şehit verdiğinde, yüreğinin bir parçasını da onunla birlikte toprağa verdi.

Aradan yıllar geçse de oğlunun acısı hiç dinmedi. “Ciğerim” derken gözlerinden süzülen yaşlar, aslında yüreğinde hiç kapanmayan bir yaranın ifadesiydi.

Bir anne olarak bütün ömrünü evlatlarına adamıştı. Önce evladının acısını, sonra kendi hastalığını taşıdı. Ama o koca yüreği daha fazla dayanamadı…