Bu yıl kaybettiğim iki ağabeyime…

Hayatta olsaydın ilk seninle paylaşırdım bu şarkıyı.

Hemen bir çay koyun derdin yanınızdakilere bilirim…

Dinlerken elinle ritim tutardın, sana özgü… Kimseye benzemeyen.

Bir yanın dünyadaki tüm ateşleri söndürecek kadar şefkat, öbür yanın yangın mı yangın..

O yangın, duruşun oldu hep…

Haksızlık, değil baş eğdirmek sana, kakülündeki saç telini bile oynatamadı hiç.

Merttin, cömerttin, civanmerttin yürekli adam…

Özledim..

Bir gün dönersem iki mezar taşına denk geleceğimi bile bile özledim…

Evin çatısından Mardini izlerken sizin mezar taşlarına takılıp kalacağımı bile bile özledim…

Sanki uyanacak, bu müziği benimle dinleyecek, “Hocanın çayını doldurun” diyeceksin…

Olsun abican…

İsminiz yeter bana